วผุดออกมา
“นายท่าน เขตอาคมเปิดได้แล้วหรือยัง? สัตว์ร้ายพวกนั้นใกล้ตามมาถึงแล้ว!”
เวลานี้ หน้าผากของเฟิ่งจิ่วเองก็มีเหงื่อซึมเหมือนกัน เธอกำลังต้านทานกับแรงกดดันที่สี่จักรพรรดิใหญ่สร้างไว้เพื่อเปิดช่องเขตอาคม นอกจากต้องใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณและจิตอันมุ่งมั่นแล้ว โชคดีที่เธอยังมีแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณคุ้มกันร่างกายอยู่ด้วย
“จงเปิดออก!”
เธอตวาดเสียงใส กลิ่นอายพลังวิญญาณกลางฝ่ามือทั้งสองข้างพุ่งออกไป ค่ายกลใต้เท้าและตราประทับกลางฝ่ามือผสานรวมกลายเป็นพลังขุมหนึ่ง พวยพุ่งกระแทกออกไปข้างหน้า เห็นเพียงกระแสพลังขุมนั้นราวกับมือใหญ่คู่หนึ่งที่กำลังแหวกเปิดเขตอาคมอย่างไรอย่างนั้น ทางออกช่องนั้นค่อยๆ ใหญ่ขึ้น เปิดออกจนมีขนาดเกือบหนึ่งจั้งก่อนจะหยุด
“นะ นายท่าน…”
กู่เสียงที่คอยสังเกตการเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังตลอดเห็นสัตว์ร้ายฝูงนั้นกำลังคำรามและวิ่งทะยานมาทางนี้ ดวงตาสีแดงเลือดจ้องเขม็งมาที่เขา เขาตกใจจนเย็นสันหลังวาบ
“ยังจะมาเรียกนายท่านอะไรอีก! วิ่งเร็วเข้า!”
เฟิ่งจิ่วเก็บกลิ่นอายพลัง เอื้อมมือดึงเขาพุ่งตรงไปทางช่องเขตอาคมที่ถูกเปิดออก ก่อนจะวิ่งผ่านค่ายกลออกจากป่าอสูรแห่งนี้ไป…
………………………………….
