็ยังได้กลิ่นนี้ สัตว์ร้ายเหล่านี้ส่วนมากล้วนมีเพศผู้มากกว่าอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งถูกกระตุ้นด้วยน้ำยาของเธอ เดาได้เลยว่าจะต้องเป็นภาพที่บ้าคลั่งมากอย่างแน่นอน
ได้ยินอย่างนั้น กู่เสียงตัวสั่นสะท้าน เขามองนายท่านเทน้ำยาลงบนเสื้อผ้าตนเองอย่างไม่สะทกสะท้าน ทำเอาเขาเบิกตากว้าง “นะ นายท่าน ท่านก็ช่างใจเหี้ยมเหลือเกิน ท่านทำอย่างนี้ไม่คิดจะเหลือทางหนีทีไล้ให้พวกเราแล้วหรือ? ถ้าหาก ถ้าหากถูกไล่ทันจะทำอย่างไร?”
นาทีนี้ เขารู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาแล้ว นายท่านทำไมถึงได้…ทำไมถึงได้ทำอะไรบ้าคลั่งขนาดนี้? เขาไม่กล้าคิดเลยว่าหากล่อสัตว์ร้ายฝูงใหญ่มาแล้วถูกไล่ทันจะมีจุดจบเช่นไร…
“เพราะฉะนั้น! ข้าถึงได้ให้รองเท้าตามเมฆกับเจ้าคู่หนึ่งอย่างไรเล่า? แต่เจ้าก็ต้องวิ่งสุดชีวิตเช่นกันนะ หากวิ่งช้า ฮี่ๆ จะเกิดอะไรขึ้นข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการเลย”
เขายิ้มเหมือนหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่กลับทำให้โกรธไม่ลง เพราะอย่างไรแม้แต่เขาเองก็ยังสาดน้ำยานั้นลงบนตัวด้วยแล้ว จะทำอย่างไรได้อีกเล่า?
“เอาล่ะ ไปกันเถอะๆ! จำไว้ให้ดี ล่อไปทางป่าภูเขานิล แต่ที่สำคัญกว่าก็คือ อีกเดี๋ยวอย่าลืมใช้พลังวิญญาณช่วยข้าเปิดเขตอาคมด้วยเล่า ไม่อ
