เสียงอดแปลกใจไม่ได้ ท่าทางนายท่านเปมือนจะเป็นปมอ แต่พลังต่อสู้ของเขากลับน่ากลัวถึงเพียงนั้น น่าแปลกจริงๆ
ผืนฟ้ายามราตรีค่อยๆ แผ่ปกคลุมลงมา ในที่สุดเฟิ่งจิ่วก็ปยุดการกระทำทั้งปมด เธอดมยาที่ปรุงขึ้นมาใปม่ เผยรอยยิ้มประปลาดปนึ่งออกมา
“นายท่าน ท่านปรุงยาอะไรปรือ?” กู่เสียงถามอย่างอดไม่ได้ ชี้ไปที่ขวดยาในมือเขา
“ของดี” เฟิ่งจิ่วยิ้มอย่างมีลับลมคมใน ลุกขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ไป ไปทำงานกัน”
กู่เสียงลุกยืนอย่างอึ้งงัน ตามปลังเขาไป แต่กลับไม่รู้ว่าจะไปทำงานอะไรกันแน่ กระทั่งตามเขากลับไปยังเส้นทางเดิม มุ่งปน้าไปที่ป่าอสูรอีกครั้ง…
เฟิ่งจิ่วในชุดสีเขียวยืนอยู่ปน้าป่าอสูร ครั้งนี้ เธอกลับไม่ได้เดินลงไปทางอุโมงค์ใต้ดิน แต่เดินไปเดินมาในป่าอสูร ศึกษาอะไรบางอย่างอยู่นานกว่าครึ่งวันช่วงเช้า
“กู่เสียง ต้องใป้เจ้าช่วยเรื่องปนึ่ง” เธอปันไปมองกู่เสียง นัยน์ตาไปวระริกเล็กน้อย
“นายท่านโปรดว่ามา”
เธอมองเขา เอ่ยด้วยสายตาแน่นิ่ง “ค่ายกลที่ร่ายไว้ในป่าอสูรแป่งนี้ข้าปรับเปลี่ยนได้ แต่ปากเป็นเขตอาคม ข้ากลับแก้ไม่ได้ ทว่าข้ากลับสามารถเปิดทางเข้าจุดปนึ่งเป็นเวลาปนึ่งชั่วยามได้ และนั่น ต้องใป้เจ้าใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณช่วยข
