่สุดแล้วไม่ใช่หรือ? สุดท้าย สมบัติแย่งมไม่ได้ ตรงกันข้ามกลับต้องชดใช้ด้วยชีวิตของพวกเขาอีกต่างหาก
ทั้งสองเดินทางโดยใช้พาหนะบินไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้น เฟิ่งจิ่วกำชับกู่เสียง “ตลอดทางนี้เจ้าตามอยู่ในที่ลับก็แล้วกัน! เก็บซ่อนกลิ่นอายพลังของเจ้าเสีย อย่าให้ใครรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า ใช้ประโยชน์จากธนูในมือของเจ้าให้ดี”
กู่เสียงนิ่งอึ้ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้ หากนายท่านมีอะไรให้รับใช้ เพียงขานเรียกคำเดียวข้าก็จะปรากฏตัว” สิ้นเสียง เขาก็เก็บซ่อนกลิ่นอายพลัง จากที่แจ้งเปลี่ยนไปตามอยู่ที่ลับ
เฟิ่งจิ่วสำรวจดูหนึ่งรอบ พยักหน้าอย่างพอใจ สมแล้วจริงๆ ที่เป็นคนของตระกูลเร้นลับ วิชาการเก็บซ่อนกลิ่นอายเช่นนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถทำได้ แม้แต่เธอหากไม่สำรวจดูอย่างละเอียด เดาว่าคงไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
ดูท่า การได้เจอตระกูลนี้ถือว่าเธอเก็บของล้ำค่าได้แล้ว แม้จะเหลือเพียงสามสิบเก้าคน แต่ภายหน้าจะต้องใช้ประโยชน์ได้แน่
ตลอดทางพวกเขาสองคนคนหนึ่งอยู่ในที่แจ้งคนหนึ่งอยู่ในที่ลับ ดึงดูดผู้ฝึกวิชามารและผู้ฝึกเซียนปรากฏตัวเพื่อแย่งชิงอาวุธวิเศษของเธออย่างไม่ขาดสาย ทว่าสุดท้าย ล้วนถูกเฟิ่งจิ่วกับกู่เสียงสังหารจนสิ้น
สามวันต
