่อมา เมื่อเฟิ่งจิ่วกลับมาถึงป่าที่มีผู้ฝึกวิชาไร้สำนักอยู่ค่อนข้างเยอะอีกครั้ง เธอเก็บขนนกเคลือบแก้วหลากสี เปลี่ยนมาเป็นเดินเท้า เพียงแต่ในมือถือสุราไหหนึ่งไว้ เดินไปพลางดื่มไปพลาง ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์อย่างมาก
ครั้นเหล่าผู้ฝึกเซียนไร้สำนักมองเห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวถือไหสุราเดินมาจากที่ไกลๆ ต่างก็ตะลึงงัน ยิ่งเพ่งมองก็ยิ่งตะลึง
เป็นเขา? เด็กหนุ่มชุดเขียวคนนั้น? เขาตามผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้นไปที่ป่าอสูรไม่ใช่หรือ? นึกไม่ถึงว่าจะรอดกลับมาได้
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องที่เฟิ่งจิ่ว เห็นเสื้อผ้าสีเขียวบนตัวเขาไม่มีคราบเลือดแม้สักนิดเพียงสกปรกจากเศษฝุ่นดินนิดหน่อยเท่านั้น แต่ตัวของเด็กหนุ่มยังดูไม่ต่างจากเจ็ดแปดวันที่แล้วเลยแม้แต่น้อย
หนำซ้ำ น้ำเต้าที่อยู่ในมือเขาใส่เหล้าไว้อย่างนั้นหรือ? พวกเขาที่อยู่ไกลๆ ก็ได้กลิ่นหอมของสุรานั่นแล้ว
เวลานี้ มีผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งจ้องน้ำเต้าสุราในมือของเฟิ่งจิ่ว เขาลุกขึ้นสาวเท้ายาวๆ มาขวางหน้าเธอ ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยไอพิฆาตและแรงกดดัน “เฮ้ย! เจ้าหนู! เอ็งรอดกลับมาได้อย่างไร? อีกสองคนเล่า?”
เฟิ่งจิ่วหยุดเดิน เงาร่างที่โงนเงนทิ้งตัวพิงต้นไม้ข้างๆ
