านระวัง!” เขาจะเข้าไป แต่กลับได้ยินนายท่านตะโกนกลับมาเสียงใส
“ไม่ต้องเข้ามา!”
เฟิ่งจิ่วตะโกนลั่น เธอที่เดิมทีนั่งอยู่บนขนนกเคลือบหลากสีก้มตัว หลบลูกธนูแหลมๆ ลูกนั้น ขณะเดียวกันก็บอกกู่เสียงว่า “ลงไปข้างล่าง!”
“ขอรับ!” กู่เสียงได้สติ รีบขี่กระบี่บินลงจากเหนือท้องฟ้า พุ่งลงไปกลางป่า ตามหาคนพวกนั้นที่เล่นงานพวกเขา
ส่วนธนูลูกนั้นที่ตอนแรกเฟิ่งจิ่วหลบพ้นแล้ว กลับตีโค้งพุ่งกลับมาหาเฟิ่งจิ่วอีกครั้ง เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นนัยน์ตาไหวระริก กระตุกมุมปาก “อาวุธวิเศษ?”
เธอใช้มือข้างหนึ่งยันขนนกเคลือบแล้วตีลังกาลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับธนูลูกนั้น ชั่วพริบตาที่ธนูลูกนั้นกำลังจะพุ่งเข้ามาถึง เธอยกมือสองข้างขึ้น กลิ่นอายพลังเร้นลับขุมหนึ่งไหลเวียนกลางฝ่ามือทั้งสองข้าง เสี้ยวนาทีที่ธนูลูกนั้นพุ่งตรงมาที่หัวคิ้วของเธอ สองมือของเธอออกแรงคว้าธนูลูกนั้นไว้แน่น ไม่ให้มันเคลื่อนไหวเข้ามาได้อีกแม้แต่นิดเดียว
รู้สึกเพียงธนูแหลมลูกนั้นมีกำลังมหาศาล ราวกับต้องการจะสลัดพันธนาการจากมือของเธอ…
………………………………….
