อดถามไม่ได้ว่า “นายท่าน พวกเราจะไปไหนหรือ?”
“เดินไปเรื่อยๆ” เฟิ่งจิ่วตอบ โยนขนนกเคลือบหลากสีที่เอวออกไป เขย่งปลายเท้ากระโดดขึ้นไปนั่ง ก่อนหันมาเอ่ยกับกู่เสียงว่า “ตามมา” สิ้นเสียง ก็บินไปข้างหน้า
กู่เสียงรีบขี่พาหนะบินตามไปอย่างรวดเร็ว มองดูขนนกเคลือบหลากสีที่นายท่านนั่งอยู่ เขาลอบตะลึงในใจ ขนนกเคลือบหลากสีนี้เขาเคยได้ยินมาก่อน เพียงแต่ของสิ่งนี้อยู่ที่แผ่นดินใหญ่แถบใต้แม่น้ำไม่ใช่หรือ? เหตุใดมาอยู่ในมือนายท่านได้?
ลึกๆ ข้างในรู้สึกประหลาดใจ ยิ่งติดตามนายท่านนาน ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาลึกลับยากค้นหา
ทั้งสองเหาะเหินอยู่กลางอากาศ โดยเฉพาะเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างหน้ายังนั่งอยู่บนขนนกเคลือบหลากสี พาหนะชิ้นนี้ส่องแสงเรืองรองสะดุดตา เรียกได้ว่าคนข้างล่างล้วนสามารถมองเห็นเธอที่อยู่เหนือท้องฟ้าได้แม้จะอยู่ไกล
ผู้ฝึกวิชามารสองคนหมายหัวเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่บนขนนกเคลือบหลากสี ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่กิ่งก้านสาขาสมบูรณ์ หนึ่งในนั้นง้างธนูเล็งเป้าไปที่เฟิ่งจิ่ว
“ฟิ้ว!”
พลันนั้น เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังฟิ้วพุ่งไปที่เฟิ่งจิ่ว กู่เสียงที่อยู่ข้างหลังเห็นอย่างนั้นก็กลั้นหายใจ รีบตะโกนเตือนออกไป “นายท่
