ฟิ่งจิ่วมองเขา กำชับว่า “ไปกวาดเอาของที่มีประโยชน์บนตัวพวกเขามาให้หมด”
“อ้อ ได้ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” กู่เสียงรู้สึกเพียงสมองสับสนวุ่นวายไปหมด ผู้นำตระกูลให้เขาออกมาปกป้องนายท่าน แต่ดูท่าทางพลังของนายท่านคงไม่ต้องให้เขาปกป้องแล้ว!
เขาค้นของบนตัวผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้น ก่อนจะยื่นให้เฟิ่งจิ่ว ยิ้มกว้างเอ่ยว่า “นายท่าน ผู้ฝึกวิชามารสองคนนี้มีแหวนมิติหนึ่งวง แล้วก็ถุงฟ้าดินสองถุง ข้างในนอกจากอาวุธวิเศษแล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก กลับเป็นธนูคันนี้ที่ไม่เลว ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่ธรรมดาชิ้นหนึ่ง”
เฟิ่งจิ่วมองแวบหนึ่ง รับธนูไปดู ยกมือไล่ไอมารบนธนูคันนั้นออกไป จากนั้นก็ยื่นให้เขา บอกว่า “เจ้าเก็บของทั้งหมดไว้ ธนูเล่มนี้เจ้าก็พกไว้ใช้”
กู่เสียงมองดูธนูเล่มนั้นที่ถูกไล่ไอมารออกไปทั้งอย่างนั้น อดมองเฟิ่งจิ่วไม่ได้ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูด
โดยปกติแล้ว ของที่ผู้ฝึกวิชามารใช้ล้วนมีไอมารติดอยู่ ผู้ฝึกเซียนอย่างพวกเขาหากใช้นานแล้วก็จะถูกกัดกินจิตวิญญาณได้ และการจะไล่ไอมารพวกนั้นออกไปได้ กลับต้องมีพลังเหนือกว่าผู้ผึกวิชามารซึ่งเป็นเจ้าของเก่าเท่านั้น
………………………………….
