านจนชีวิตจะหาไม่! ไม่มีวันทรยศ!”
“ดีมาก”
เธอพยักหน้า หันไปมองพวกเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เข้ามาที่นี่แล้วไม่อาจพัฒนาวรยุทธ์ได้ พลังของเด็กๆ ต่างก็อ่อนแอมาก แม้จะไม่สามารถพัฒนาพลังได้ แต่ไม่อาจละเลยทักษะการต่อสู้ได้ ตั้งแต่วันนี้ พวกเจ้าต้องเพิ่มความเข้มในการฝึกทักษะการต่อสู้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้น”
“นอกจากนี้ ระหว่างนี้พวกเจ้าก็พักฟื้นร่างกายอยู่ในนี้ให้ดีก่อน ข้ายังต้องออกไปมองหาผู้ฝึกตนที่มีความสามารถอีกบางส่วน” เธอบอกพวกเขา ขณะเดียวกันก็พลิกมือ หยิบขวดยาจำนวนหนึ่งให้พวกเขา
“นี่เป็นยาที่ใช้ทั่วไป พวกเจ้าเก็บไว้เผื่อได้ใช้ ข้าเดาว่าอาจไม่ได้กลับมาในเร็วๆ นี้”
ได้ยินคำกำชับของเฟิ่งจิ่ว กอปรกับเห็นยาที่เขายื่นให้ ทุกคนนิ่งอึ้ง ไม่รู้ว่าควรรับมาดี? หรือไม่ควรรับดี? จะให้ดี ท่านผู้นำตระกูลออกหน้าพูดจะดีกว่า
“นายท่าน ยาเหล่านี้ท่านเก็บไว้ใช้เองเถอะ!”
………………………………….
