ทำให้สัตว์ร้ายพวกนั้นล้มลงไปได้แล้ว
“พวกเจ้ามัวยืนอึ้งอะไรอยู่? รีบไปจัดการเก็บสัตว์ร้ายพวกนั้นใส่ห้วงมิติสิ” เฟิ่งจิ่วหันไปตะโกนบอกสองคนนั้น
พวกเขาได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว รับคำด้วยความดีใจ “ได้” ก่อนจะวิ่งเข้าไป สังหารสัตว์ร้ายพวกนั้น ควักเอาผลึกอสูรของพวกมันออกมา จากนั้นก็เก็บพวกมันใส่ห้วงมิติ
“นายท่าน จัดการเรียบร้อยแล้ว นี่คือผนึกอสูรที่ควักออกมาจากในตัวสัตว์ร้ายพวกนั้น” ทั้งสองมองเฟิ่งจิ่วด้วยความตื่นเต้นระคนเลื่อมใส ขณะเดียวกันก็ประคองผนึกอสูรที่ควักออกมายื่นให้
นาทีนี้ พวกเขาเคารพเลื่อมใสเขาจากใจจริง ความสามารถเช่นนี้เป็นนายท่านของพวกเขาได้สบาย
“ของพวกนี้น่าจะมากพอให้คนในตระกูลพวกเจ้ากินได้ระยะหนึ่งแล้วกระมัง?” เฟิ่งจิ่วถาม
ทั้งสองพยักหน้า ใบหน้าปกปิดความยินดีไว้ไม่มิด “พอแล้วๆ”
“ในเมื่อเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ!” เธอเอ่ย หยิบน้ำเต้าสุหราออกจากห้วงมิติมาเปิด ดื่มเข้าไปหนึ่งอึก
………………………………….
