เจ็ด อาจเพราะได้กินอะไรเข้าไปบ้างแล้วเรี่ยวแรงจึงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา พวกเขาทั้งสองในเวลานี้สามารถสำแดงพลังต่อสู้ของปราชญ์เซียนออกมาให้เห็น แม้จะเป็นพลังแค่ระดับปราชญ์เซียน แต่เพียงชั่วก้านธูปเดียว ก็สามารถสังหารอสูรระดับเจ็ดตัวนั้นได้แล้ว
“ปึง!”
“โฮก!”
เสียงล้มกระแทกพื้นดังสนั่นป่า เห็นเพียงอสูรเขาเดียวระดับเจ็ดล้มลงบนพื้นอย่างแรง พลังกระบี่อันดุดันแข็งแกร่งสายหนึ่งฟาดฟันตามลงไป บั่นคอของอสูรเขาเดียวระดับเจ็ดตัวนั้นทั้งเป็น
เฟิ่งจิ่วที่นั่งดูอยู่พยักหน้าด้วยความพอใจ เธอโบกมือสลายอาคมคุ้มกัน ถามว่า “พวกเจ้าพักผ่อนดีแล้วหรือไม่?”
“นายท่าน” พวกเขาประคองกันเดินออกมา คารวะเฟิ่งจิ่ว “พร้อมเดินทางได้ทุกเมื่อ” พักผ่อนมาครู่หนึ่ง กอปรกับเพราะได้กินเนื้อสัตว์ร้าย สามารถเพิ่มพลังวิญญาณในร่างกายได้บ้าง เรี่ยวแรงค่อยๆ กลับมา จะออกเดินทางไปจากที่นี่ย่อมไม่ใช่ปัญหา
สองคนทางนั้นควักผนึกอสูรของอสูรเขาเดียวระดับเจ็ดออกมา จากนั้นก็เก็บใส่แหวนมิติ ก่อนจะกลับมายืนตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว “นายท่าน จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ไปตอนนี้เลยหรือไม่?”
………………………………….
