กตนถือขวดยาไว้ในมือ ในใจเกิดคลื่นลมซัดสาด เดิมทีที่นี่ก็เป็นสถานที่ปิดตาย ไม่มีสิ่งของใดทั้งสิ้น พวกเขาใช้ชีวิตราวกับคนป่าอยู่ในนี้ สิ่งของเช่นยาทิพย์นี้ ถือเป็นสิ่งของล้ำค่าสำหรับคนที่นี่ แต่นายท่านที่พวกเขาเพิ่งยอมรับมานี้ นึกไม่ถึงว่าหยิบออกมาให้ก็หลายขวด? เขารู้หรือไม่ว่ายานี้ล้ำค่าขนาดไหนเมื่ออยู่ที่นี่?
กดข่มคลื่นลมที่ซัดสาดในใจ พวกเขารีบทำความสะอาดแผลโรยยาบนแผลจากนั้นก็พันแผล คนที่อาการบาดเจ็บค่อนข้างเบายืนขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าสัตว์ร้ายที่ถูกสังหาร หามสัตว์ร้ายสองตัวนั้นขึ้นมา
สุดท้าย พวกเขาส่งยาที่เหลือให้ชายชรา จากนั้นชายชราก็เอายามาให้เฟิ่งจิ่ว “นายท่าน ยังเหลือยาหนึ่งขวดครึ่ง”
เฟิ่งจิ่วหันไปมอง เห็นว่ายาสามขวดที่เธอโยนให้พวกเขาเหลือหนึ่งขวดครึ่ง ก็รู้ว่าพวกเขาประหยัดใช้ จึงเอ่ยกับชายชราว่า “พวกเจ้าเก็บไว้เถอะ!”
ชายชราอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ขอรับ ขอบคุณนายท่าน” แรกเริ่มที่ยอมรับเขาเป็นนายเพราะเขาช่วยชีวิตพวกเขา แต่นาทีนี้ ชายชรารู้สึกตื้นตันและเลื่อมใสชายชุดเขียวผู้นี้จริงๆ
“พวกเจ้าเข้ามาได้อย่างไร? ไม่ได้เข้ามาล่าสัตว์หรือ? เหตุใดท่าแต่ละคนท่าทางเหมือนหิวโหยม
