านานแล้ว?” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ
ได้ยินเฟิ่งจิ่วถาม พวกเขาต่างก็เงียบงันไม่มีใครตอบ ยังคงเป็นชายชราที่เอ่ยขึ้นว่า “นายท่าน พวกข้าเข้ามาจากทางอุโมงค์ใต้ดินเส้นหนึ่ง เพียงแต่เพราะร่างกายอ่อนแรง กอปรกับสัตว์ร้ายที่เจอเมื่อครู่แข็งแกร่งมา พวกข้าถูกไล่ล่ามาหลายวันแล้ว ไม่ง่ายกว่าจะสลัดหลุด แต่ก็ดันมาเจอกับสัตว์ร้ายฝูงเมื่อกี้อีก ฉะนั้นจึง…”
“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ หาที่พักก่อนก็แล้วกัน ย่างเหยื่อที่ล่าได้เมื่อกี้กินก่อนแล้วค่อยไปเถอะ!”
“ขอรับ” พวกเขารับคำ ตามเฟิ่งจิ่วไปจากพื้นที่ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแห่งนี้
มาถึงอีกด้านหนึ่ง พวกเขาช่วยกันจัดการสัตว์ร้ายสองตัวนั้นและย่าง เพียงแต่ตอนที่กินเนื้อ เฟิ่งจิ่วกลับสังเกตเห็นว่า ทั้งที่คนพวกนี้หิวโหยมาก แต่พวกเขากลับกินแค่ชิ้นเล็กๆ ก็หยุดกินแล้ว
“กินน้อยขนาดนี้เชียวหรือ?” เธอยักคิ้ว ถามด้วยความประหลาดใจ “พวกเจ้าเก็บเนื้อพวกนี้ไว้ทำอะไร?”
………………………………….
