้าคน”
เฟิ่งจิ่วยกมือเท้าคาง เอ่ยว่า “สามสิบเก้าคนหรือ! จำนวนคนไม่น้อยเลยนะ สัตว์ร้ายแค่สองตัวนี้ไม่พอแบ่งหรอก!” ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เธอลุกขึ้นเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าจะพาพวกเจ้าไปล่าสัตว์เอง! จะได้ไม่ต้องยุ่งยากเข้ามาสองสามวันที”
เหล่าผู้ฝึกตนอึ้งงัน มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรับคำอย่างดีใจ “ดี!” หลังจากพวกเขาได้กินเนื้อบ้างแล้ว เรี่ยวแรงก็ค่อยๆ ฟื้นกลับมา ขอเพียงเรี่ยวแรงกลับมา พลังต่อสู้ก็จะดีขึ้นตามไปด้วย สามารถสู้กับสัตว์ร้ายพวกนั้นได้แล้ว
เธอมองพวกเขาแวบหนึ่ง พูดว่า “อย่างนั้นพวกเจ้าสองคนที่ไม่ค่อยบาดเจ็บตามข้ามา! คนอื่นพักผ่อนอยู่ที่นี่รอพวกเรากลับมา”
“นายท่าน พวกข้าก็ไปด้วยเถอะ!” ชายชราเอ่ย กังวลว่าพวกเขาสามคนจะรับมือไม่ไหว
“เอาล่ะ พวกเจ้าบาดเจ็บ พักผ่อนก่อนเถอะ แค่ล่าสัตว์ป่าเท่านั้น สองคนก็พอแล้ว” เธอโบกมือ ก่อนจะร่ายเขตอาคมรอบๆ ให้พวกเขา
………………………………….
