สธก็ได้ เพียงแต่หากปฏิเสธ ข้าก็จะไม่ช่วยพวกเจ้า จะมีชีวิต? หรือจะตาย สิทธิ์ในการเลือกอยู่ในมือของพวกเจ้า”
พวกเขาเงียบงันครู่หนึ่ง ต่างคนต่างมองหน้ากัน ราวกับกำลังสื่อสารทางสายตา สุดท้ายก็ยังคงเป็นชายชราที่เอ่ยปาก “ได้ พวกข้าตกลง ขอเพียงเจ้าช่วยพวกเรา ชีวิตของพวกเราก็เป็นของเจ้า ภายหน้าในสถานที่แห่งนี้ ย่อมต้องรับเจ้าเป็นนาย ฟังคำสั่งของเจ้า”
“ดีมาก” เฟิ่งจิ่วยิ้มมุมปาก หน้าตามั่นอกมั่นใจ เอ่ยว่า “พวกเจ้าเลือกได้ถูกต้องแล้ว ติดตามข้า มีเนื้อให้กิน”
ได้ฟังประโยคนั้น พวกเขาหน้าตาสับสน ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เวลานี้เอง สายตาของเฟิ่งจิ่วมองผ่านพวกเขา หยุดอยู่ที่เสือดาวสีทองตัวนั้น “พวกเขาเป็นคนของข้า พาพวกของเจ้าถอยไปเสีย ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่ถือสาหากจะต้องฆ่าพวกเจ้าสักสองสามตัวเอามาทำเป็นอาหารก่อน”
เสือดาวสีทองได้ยินอย่างนั้น เปล่งเสียงคำรามต่ำออกจากปาก มันจ้องเฟิ่งจิ่วนิ่งๆ ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็คำรามต่ำ หันตัวจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมันจากไป สัตว์ร้ายฝูงนั้นก็ไม่รั้งอยู่ ตามมันไปเช่นกัน
ผู้ฝึกตนพวกนั้นที่ดูอยู่พลันตกตะลึง อดหันไปมองเด็กหนุ่มชุดเขียวไม่ได้…
………………………………….
