้เลยว่าสัตว์พวกนั้นเองก็รู้จักเอาชีวิตรอดเช่นกัน
บางทีอาจเพราะแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณบนตัวเฟิ่งจิ่วกระจายออกไป ผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้นสัมผัสได้ พวกเขาสะท้านไปทั้งใจ มองเฟิ่งจิ่วพร้อมกับอุทานด้วยความตะลึง
“จะ เจ้าทำไมจึงมีแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณได้? เจ้าเป็นใครกันแน่!”
เฟิ่งจิ่วที่กำลังกัดกินผลไม้ได้ยินก็ยกยิ้มขึ้นมา จ้องมองผู้ฝึกวิชามารสองคนข้างล่างด้วยสายตาลึกล้ำ ด้วยพลังของสองคนนี้ ขอเพียงเธอปล่อยแรงกดดันออกมา พวกเขาไม่มีทางไม่รู้สึก และที่เธอกล้าทำอย่างนี้ นั่นก็เพราะว่าเธอรู้ว่าสองคนนี้จะไม่มีทางรอดกลับไป
“รอพวกเจ้ารอดมาได้ค่อยบอกก็แล้วกัน!” เธอตะโกนลงมาจากบนต้นไม้ มองดูสองคนนั้นถูกพุ่งชนจนล้ม จากนั้นเสือดาวสีทองอ้าปากกัดคอของพวกเขาจนหักในคำเดียว จากนั้นก็กัดไปที่จุดตันเถียนของผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้น
เห็นเพียงเลือดสาดกระเซ็น เสียงกระดูกแตกหักดังตามมา ไม่นาน ผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้นสิ้นลม ร่างของพวกเขาถูกสัตว์ร้ายฝูงนั้นกัดทึ้งกระจายไปทั่วพื้น
ศพถูกกัดทึ้งและฉีกกิน สุดท้ายเหลือไว้เพียงเศษเสื้อผ้าเปื้อนเลือดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น…
………………………………….
