ั้ง
หลังตัดสินใจ เธอโยนเม็ดผลไม้ทิ้ง เขย่งปลายเท้า เหาะผ่านฝูงสัตว์ร้ายที่อยู่ข้างล่าง มุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของป่า…
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เสียงคำรามโหยหวนของสัตว์ร้ายในป่าอสูรดังขึ้น ยังได้ยินเสียงหมาป่าหอนแว่วๆ ด้วย ในป่าผืนนี้ เฟิ่งจิ่วกำลังย่างเนื้ออยู่ กลิ่นหอมฉุยของเนื้อกระจายไปทั่วผืนป่าภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี
เธอหยิบมีดเล็กออกมาปาดเนื้อย่างกิน ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งที่เอวดังขึ้น อากาศรอบตัวพลันเย็นเฉียบ เธอขมวดคิ้ว หันไปกวาดมองรอบๆ
รอบข้างมืดมิดมองอะไรไม่เห็น แต่ความรู้สึกถูกจ้องชัดเจนมาก เธอจึงกินเนื้อย่างในมือให้หมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เก็บเนื้อหมูที่ยังย่างอยู่เหนือไฟใส่ห้วงมิติ เช็ดปากและมือ เสียงแฝงพลังเร้นลับกระจายออกไป
“หากพวกเจ้ายังตามข้า ข้าจะจัดการพวกเจ้าเรียงตัว”
เสียงของเธอเย็นชาและดุดัน แฝงไปด้วยกลิ่นอายพลังเร้นลับและแรงกดดันของสัตว์เทวะโบราณ เสี้ยวนาทีที่เสียงของเธอเปล่งออกไป กระดิ่งที่เอวพลันเงียบเสียงครู่หนึ่ง ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง
“ไม่เชื่อ?”
เธอหยักยิ้มมุมปาก หยิบเครื่องประดับห้อยเอวชิ้นนั้นขึ้นมา กำน้ำเต้าเล็กไว้ในมือ ถ่ายเทพลังเร้นลับจากฝ่ามือ เห็นเพียง น้ำเต้าเล็กๆ
