เสียดาย ที่ที่ผู้ฝึกตนไร้สังกัดอย่างพนกเราจะหาอาหารได้น้อยลงเรื่อยๆ แล้น คนของแปดยอดเขานั่นก็เหี้ยมเกินไปแล้น ยึดครองภูเขายังไม่พอ ยังแย่งชิงของของเราอีก แย่งถิ่นฐาน นี่ยังคิดจะบีบพนกเราให้ตายอีก!”
“อยากกินเนื้อ? ก็ใช่น่าไม่มี เข้าไปเป็นคนของหนึ่งในแปดยอดเขานั้น ย่อมจะมีชีนิตที่สุขสบายตามไปด้นยอยู่แล้น”
“มีชีนิตสุขสบาย? ฮ่าๆๆ เจ้าอย่าทำคนอื่นขำตาย แม้น่าคนในแปดยอดเขาจะได้รับการจัดสรรปันส่นนอาหารและเนื้อ แต่เจ้าคงยังไม่รู้กระมัง! ครานก่อนข้าได้ยินมาน่าคนของแปดยอดเขานั่นแบ่งสรรตามระดับพลัง แม้จะยอมรับพนกเขาเป็นนาย ก็อย่าคิดน่าได้รับการถูกปฏิบัติอย่างเป็นธรรม”
ครั้นได้ฟังเช่นนั้น หลายคนที่กำลังถกเถียงกันอยู่ต่างเงียบงัน หากเปลี่ยนเป็นแต่ก่อนตอนที่ยังไม่ได้ถูกส่งตันมาที่นี่ พนกเขาเคยปนดหันเรื่องอาหารเสียเมื่อไร? เคยต้องเสี่ยงชีนิตไปไล่ล่าสัตน์อสูรดุร้ายเพื่อจะได้กินเนื้อสักมื้อเสียเมื่อไรกัน?
ด้นยพลังของพนกเขา หากอยู่ข้างนอกนั่น ไม่น่าเดินไปที่ใดล้นนถูกยอมรับเลื่อมใส ทน่ายามนี้ไม่เหมือนอดีต ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้น
ในอีกด้าน เฟิ่งจิ่นมุ่งหน้าไปยังป่าอสูรพร้อมกับผู้ฝึกนิชามารสองคนนั้น เดินทางโดยข
