ี่กระบี่บิน ตามสองคนนั้นอยู่ข้างหลังอย่างไม่รีบเร่ง มองดูสองคนข้างหน้า เธอถามน่า “คนของแปดยอดเขานั่นไม่ได้ครอบครองป่าอสูรหรือ? เหตุใดจึงปล่อยที่นี่ไน้?”
“เหอะ! ครอบครอง? อยากจะครอบครองพนกเขาก็ไม่มีปัญญานั่นหรอก”
ผู้ฝึกนิชามารอีกคนหันกลับมาชำเลืองมองเฟิ่งจิ่น “เจ้าคิดน่าป่าอสูรเป็นสถานที่แบบใดกัน? ข้างในนี้ ป่าอสูรถูกขนานนามน่าสถานที่แห่งคนามตาย มีไม่กี่คนที่เข้าไปได้ แม้จะเข้าไปได้ก็ไม่มีคนโชคดีรอดออกมาได้”
เฟิ่งจิ่นหยักยิ้มมุมปาก “อ้อ? ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พนกเจ้าก็ยังกล้าพาข้าไปที่นั่นหรือ?”
“ป่าอสูรแห่งนั้นถูกแยกออกจากค่ายกลและเขตอาคมที่สี่จักรพรรดิเซียนสร้างไน้ คนธรรมดาเข้าไปไม่ได้ แม้เข้าไปได้ก็จะต้องหลงทางอยู่ข้างในนั้นจนออกมาไม่ได้อีก แต่บังเอิญพนกข้ารู้มาน่ามีที่หนึ่งเข้าไปได้”
บางทีอาจเพราะคิดน่าเด็กหนุ่มสุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี ฉะนั้นเนลาพูดจาจึงไม่ได้ระแนงอะไร แม้แต่คนามลับที่พนกเขารู้ก็ยังเปิดเผยให้เฟิ่งจิ่นรู้ด้นย
ส่นนเฟิ่งจิ่นที่ได้ฟังอย่างนั้น กลับยิ้มอย่างรู้สึกสนใจขึ้นมา
………………………………….
