่” ผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ข้างล่างรับคำ ดวงตากระหายเลือดคู่นั้นจ้องเขาที่อยู่ข้างบน
เฟิ่งจิ่วลูบคาง ถามว่า “ได้ยินมาว่าที่นั้นมีแต่สัตว์อสูรที่ดุร้าย แม้แต่คนในแปดกลุ่มอำนาจใหญ่ของที่นี่ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ส่งเดช?”
“ถูกต้อง”
ผู้ฝึกวิชามารรับคำอีกครั้ง หนึ่งในนั้นเอามือจับกระบี่ยาวที่เอว คล้ายว่าขอเพียงชายชุดเขียวเอ่ยปฏิเสธ เขาก็จะลงมือสังหารเสีย
“แสดงว่า เนื้อสัตว์ล้วนอยู่ที่นั่นน่ะสิ?” ดวงตาของเธอเป็นประกาย ดวงหน้าหมดจดมีแววตื่นเต้นคาดหวังพาดผ่าน
“ใช่แล้ว”
ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นตอบอย่างใจเย็น จ้องสีหน้าตื่นเต้นดีใจของชายชุดเขียว ขณะที่ในใจกลับหัวเราะหยัน ถึงแม้เนื้อสัตว์จะอยู่ที่นั่นหมด แต่เงื่อนไขก็คือต้องมีวิธีการที่จะล่าสัตว์อสูรให้ได้ก่อน สัตว์อสูรที่อยู่ในนั้นล้วนมีนิสัยดุร้ายป่าเถื่อน แม้แต่ผู้ฝึกตนอย่างพวกเขา คิดจะล่าสังหารยังเป็นเรื่องยากแทบสำลัก
“ได้ อย่างนั้นก็ไปกันเถอะ!” เธอยิ้มรับ กระโดดลงมาจากต้นไม้
………………………………….
