่บนนั้น กวนสีหลิ่นเผยยิ้มออกมา ก่อนจะยื่นจดหมายให้โม่เฉิน พลางเอ่ยกับพวกเขา “นี่เป็นจดหมายรายงานความปลอดภัยที่เสี่ยวจิ่วสั่งให้คนส่งมาบอกพวกเรา นางไม่เป็นไร ตอนนี้กำลังเดินทางกลับมา”
เหลิ่งหวาเผยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อย่างนั้นข้าเอาข่าวไปบอกทุกคนก่อน พวกเขาจะได้ไม่เป็นห่วง”
“อืม เจ้าไปเถอะ!”
กวนสีหลิ่นเอ่ยยิ้ม มองดูเหลิ่งหวาพยักหน้าหันตัวออกไป ก่อนหันไปหาโม่เฉิน แต่กลับเห็นเขาถือจดหมายฉบับนั้นไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด
“เป็นอะไรไป? มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?”
โม่เฉินเงยหน้ามองเขา ก่อนจะส่ายหัว ยื่นจดหมายคืนให้ “บอกไม่ถูก เพียงแค่รู้สึกแปลกๆ”
“แปลกตรงไหน?” กวนสีหลิ่นถาม
“นางได้แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงไปครอบครองแล้วไม่ใช่หรือ? มีสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นอยู่ด้วย จะกลับมาก็เป็นแค่เรื่องภายในพริบตา เหตุใดนางกลับไม่ใช้มัน?” เขาเอ่ยอย่างแช่มช้า ยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง “เฟิ่งจิ่วน่ะ เป็นคนชอบพูดถึงแต่เรื่องดีไม่พูดเรื่องร้าย ข้ารู้สึกว่านางมีเรื่องที่ไม่ได้บอกพวกเรา”
………………………………….
