ีเพียงเฟิ่งจิ่วเท่านั้นที่ทกได้
ที่นี่ ไม่ว่าข้างในหรือข้างนอกล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของนาง ไม่ว่ากฎเกณฑ์ที่เขียนห้อยไว้บนผนัง หรือจะคนที่คอยต้อนรับอยู่ที่นี่ หรือแม้แต่ยาที่ถูกจัดวางไว้ในตู้ ล้วนมีลักษณะพิเศษเฉพาะของนางสะท้อนให้เห็น
“คุณชายต้วน?” เหลิ่งหวามองผู้มาอย่างประหลาดใจ?
ต้วนเยี่ยมองเขา พยักหน้า “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกพวกเจ้า”
เหลิ่งหวามองเขา ก่อนเอ่ยว่า “เชิญตามข้ามา” เขาพาต้วนเยี่ยไปที่ลานข้างหลัง ก่อนจะสั่งให้คนไปเชิญกวนสีหลิ่นมา หลังจากยกชามาให้พวกเขา เหลิ่งหวาจึงถาม “ท่านอยู่กับนายท่านของข้าไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงเห็นแค่ท่านมา? นายท่านของข้าเล่า?”
เพราะต่อมากวนสีหลิ่นส่งคนกลับไปถามคนที่เมืองธาราภูมิอีกครั้ง จึงรู้ว่าตอนนั้นนายท่านยังมีต้วนเยี่ยอยู่ด้วยอีกคน เพียงแต่ เขานึกไม่ถึงว่าต้วนเยี่ยจะมาในเวลานี้ หนำซ้ำเขายังมาแค่คนเดียว
“เหลิ่งหวา เสี่ยวจิ่วกลับมาแล้วหรือ?” ตัวกวนสีหลิ่นยังมาไม่ถึง เสียงก็มาถึงก่อนแล้ว
เขาสาวเท้ายาวๆ เข้ามาจากข้างนอก ครั้นเข้ามาในลานสวนก็เห็นต้วนเยี่ยที่นั่งอยู่ในลาน หันไปมองรอบๆ แวบหนึ่ง กลับไม่เห็นเฟิ่งจิ่ว จึงอดประหลาดใจไม่ได้ “เสี่ยวจิ่วกลับมาหรือยัง?
