งทะยานไล่ตามเธอมาติดๆ เสียงคำรามข้างหลังดังมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อหนีจากสัตว์ร้ายฝูงนี้ เธอหยิบห่อยาที่เอวออกมาสาดไปข้างหลัง เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ผ่านไปไม่นานก็สลัดฝูงสัตว์ร้ายข้างหลังได้แล้ว
กระทั่งมาถึงที่แห่งหนึ่ง เธอก้มตัวลงเอามือชันเข่าสองข้างหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย หันกลับไปดูเห็นว่าไม่ตามมาแล้ว จึงทิ้งตัวนั่งบนพื้น
“ตัวอะไรกัน? ไล่ตามข้ามาได้อย่างไร?” เธอสบถ ก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันตนเอง “ นี่สินะที่เรียกว่ามังกรเมื่ออยู่ในน้ำตื้นแม้แต่กุ้งยังดูแคลน พยัคฆ์เมื่อห่างจากภูเขายังถูกหมารังแก?”
จู่ๆ ก็มาที่นี่โดยไม่ทันตั้งตัว ซ้ำยังกลับไปไม่ได้แล้ว ที่นี่คือที่ไหนยังไม่รู้ คนที่เจอก็มีแต่ผู้ฝึกวิชามารกับพวกคนเลวทราม แม้แต่สัตว์ร้ายที่หน้าตาเหมือนหมาก็ยังไล่เห่าเธออีก เมื่อถึงจุดนี้อารมณ์ของเธอก็ใกล้ระเบิดเต็มทนแล้วจริงๆ
แต่ในเวลาอย่างนี้กลับมีผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ไม่ไกล สังเกตเห็นเงาร่างที่นั่งอยู่บนพื้น เขารีบเก็บซ่อนกลิ่นอาย ย่องเท้าเบาเข้าไปทีละก้าวๆ ยามมาถึงระยะหนึ่งจั้งกว่า จู่ๆ ก็ลงมือจู่โจมคนคนนั้น
ตอนนี้อารมณ์ของเฟิ่งจิ่วใกล้ปะทุเต็มที สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่พวยพุ่งมาจ
