หาใส่ตนเอง ใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่อย่างนี้ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือมีชีวิตอยู่ต่อไป
“อั่ก! อึก…”
เสียงกรีดร้องอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ทว่าในเวลานี้เอง เฟิ่งจิ่วที่ระบายโทสะจนได้ที่แล้วหยุดมือ เหยียบร่างของผู้ฝึกวิชามารที่ตอนนี้จมูกเขียนหน้าบวมไว้ใต้เท้า ถามว่า “เจ้าอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่?”
ผู้ฝึกวิชามารที่ไร้กำลังโต้ตอบได้ยินอย่างนั้นก็ตื่นเต้น รีบรับคำ “อยาก! อยาก!” คนตรงหน้า ตอนนี้เป็นเหมือนมารร้ายในสายตาของเขา ทีแรกนึกว่าจะถูกซ้อมจนตาย ในเมื่ออีกฝ่ายถามเช่นนี้ แสดงว่าเขายังมีโอกาสรอด?
“แม้เจ้าจะให้ข้าติดตามเจ้า ข้าก็ยอม ขอเพียง ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตข้า อย่าฆ่าข้า” ผู้ฝึกวิชามารมองเฟิ่งจิ่ว ในสายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอยากมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า
“ข้าถามเจ้า ที่นี่คือที่ไหน?” เฟิ่งจิ่วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เธอไม่เพียงแปลงโฉม แม้แต่เสียงก็เปลี่ยนเป็นแหบต่ำเหมือนผู้ชาย
ผู้ฝึกวิชามารที่ได้ยินคำถามชะงักงัน คล้ายนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถามอย่างนี้ เขาชี้ไปที่เท้าซึ่งเหยียบอยู่บนหน้าอกของเขา บอกว่า “ช่วย ช่วยให้ข้าลุกขึ้นนั่งก่อนได้หรือไม่?”
“บอกมา!” เสียงของเฟิ่งจิ่วเข้มขึ้น แรงที่ใต้เท้ายิ่งรุนแรง ผู้ฝึกวิชามารร
