้องครวญ เลือดทะลักออกจากปาก ในสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ข้าบอก ข้าบอกแล้ว”
ผู้ฝึกวิชามารรีบตอบ อดกลั้นต่อความเจ็บปวดทางร่างกาย “ที่แห่งนี้คือสถานที่เลวทรามที่สุด เป็นที่แห่งหนึ่งที่สี่จักรพรรดิเซียนผู้ยิ่งใหญ่ร่วมมือกันแบ่งอาณาเขตออกมา คนที่เข้ามาที่นี่ล้วนออกไปไม่ได้แล้ว และที่นี่มีแปดคนเลวทราม แบ่งกันครอบครองภูเขาแปดลูกเพื่อใช้เป็นถิ่นฐาน แปดคนนี้มีลูกน้องในมือไม่น้อย หากติดตามพวกเขา นอกจากจะมีข้าวกินอิ่มท้อง ยังได้รับการคุ้มกันความปลอดภัยด้วย เพียงแต่ หากจะติดตามพวกเขาก็ต้องยอมรับพวกเขาเป็นนาย ผู้ฝึกตนบางส่วนที่ไม่อยากถูกผูกมัดจึงกระจัดกระจายกันอยู่ในแต่ละมุมของที่นี่ อาศัยการปล้นฆ่า แย่งชิงสิ่งของจากผู้ฝึกตนคนอื่นเพื่อเลี้ยงชีพ”
“ปล้นชิงเพื่อเลี้ยงชีพ?”
เธอหรี่ตาจ้องผู้ฝึกวิชามารใต้เท้า กำลังวิเคราะห์ว่าสิ่งที่เขาพูดจริงหรือเท็จ จักรพรรดิเซียน? ตาเฒ่าเคยบอกว่าที่แผ่นดินใหญ่แห่งนี้เคยมีจักรพรรดิเซียนสี่คน เพียงแต่ต่อมากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย จากคำบอกเล่าของผู้ฝึกวิชามารคนนี้ การมีอยู่ของที่แห่งนี้ คือสถานที่ที่สี่จักรพรรดิเซียนแบ่งอาณาเขตออกมาและตัดขาดจากโลกภายนอก?
………………………………….
