ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครเดินเข้าไปเลย
ขณะที่เธอตั้งใจจะจากไป กลับเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่มีทั้งผู้ฝึกวิชามารรวมถึงผู้ฝึกเซียนผสมปนเปกันเดินมาจากทางนั้น เธอมองดูแวบหนึ่ง กลุ่มนั้นมีคนประมาณยี่สิบคน เดินด้วยท่าทางเย่อหยิ่งจองหอง ตัวคนยังเดินมาไม่ถึงทางนี้ เสียงโอหังก็ดังมาก่อนแล้ว
“คนพวกนั้นเพ้อฝันไปแล้วจริงๆ ผู้หญิงชุดแดงหน้าตางดงาม? ฮ่าๆๆๆ พวกเราเคลื่อนไหวอยู่แถวนี้มานานแค่ไหน ไม่เคยเห็นผู้หญิงหน้าตางดงามสักคน สถานที่เช่นนี้ จะมีคนอย่างนั้นอยู่ได้อย่างไรกัน?”
“นั่นสิ จากที่ข้าดู พวกเขาคิดจะฉวยโอกาสเข้ามาในเมืองภูเขานิลของเรา กลายเป็นพรรคพวกของเรา อยู่ที่นี่หากไม่มีกองกำลังหนุนหลัง พวกมันที่กระจัดกระจายอยู่ข้างนอก เดาว่าอีกไม่นานไม่ถูกฆ่าก็คงถูกปล้น”
“พวกมันก็ไม่ดูเสียบ้างเลย เมืองภูเขานิลของเราเข้ากันได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? จะแต่งเรื่องก็ไม่แต่งให้มันน่าเชื่อถือเสียบ้าง สถานที่เลวร้ายเช่นนี้ เดิมก็มีผู้ฝึกตนหญิงไม่มากอยู่แล้ว ยังจะพูดถึงผู้หญิงชุดแดงหน้าตางดงามอีก”
“ใช่แล้ว นายท่านยังกำชับพวกเราให้ออกไปจับผู้ฝึกตนหญิงกลับมาด้วย เพียงแต่ออกไปครั้งนี้ก็ไม่เห็นผู้ฝึกตนหญิงเลย ถึงมีก็มีผู้แข็งแกร่ง
