ปกป้องไว้ ในนี้หาผู้หญิงคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย!”
“ใครใช้ให้คนที่ถูกทอดทิ้งที่นี่ต่างก็เป็นคนเลวทรามกันเล่า? ผู้ฝึกตนหญิง? หึๆ เดาว่านางมารยังจะหาง่ายกว่า”
คนกลุ่มนั้นพูดคุยเคล้าเสียงหัวเราะ เดินเข้าไปในเมืองแห่งนั้น ขณะที่ใกล้เดินเข้าไปประตูเมือง หนึ่งในนั้นพลันตวัดสายตามองไปรอบๆ
“เป็นอะไรไป?” ชายคนหนึ่งถามขึ้น หันหลังไปมองตามเขา
“ทำไมข้ารู้สึกเหมือนมีคนอื่นจ้องพวกเราอยู่?” ชายคนนั้นว่า สายตาชั่วร้ายกระหายเลือดกวาดมองไปรอบๆ ปล่อยดวงจิตออกไปสำรวจ แต่กลับไม่พบกลิ่นอายของใครอื่นเลย
“คนอื่น? ฮ่าๆๆๆๆ”
คนข้างๆ แหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่เขา “เจ้าคิดมากไปแล้ว ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่ที่ไหน? ใครจะกล้ามาถึงถิ่นของเรา? อีกอย่าง หน้าประตูเมืองของเรานายท่านร่ายเขตอาคมไว้แล้ว นอกจากคนที่พกป้ายห้อยเอวของเราไว้ ใครจะเข้ามาได้อีก? แล้วจะมีใครกล้ามารนหาที่ตายถึงที่?”
ได้ยินอย่างนั้น ชายคนนั้นจึงรับคำ “อืม จะว่าไปก็จริง ข้าคิดมากไปเอง” จากนั้นเขาก็ออกเดินไปพร้อมกับคนอื่นๆ หลังผ่านเขตอาคมก็เข้าไปในประตูเมือง
เฟิ่งจิ่วที่เห็นเหตุการณ์นัยน์ตาไหวระริก ก่อนจะจากไปอย่างเงียบเชียบ…
………………………………….
