แผ่นดินใหญ่ เธอก็น่าจะกลับไปได้
เธอกุมแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงไว้ในมือ หันไปมองรอบๆ ยังคงไม่มีอะไรเหมือนเดิม แต่ไอเย็นที่ชวนให้รู้สึกคนลุกยังคงอยู่ เธอรู้ได้เลยว่าสิ่งเหล่านั้นยังคงจับตาดูเธออยู่
เพียงแต่ ในเมื่อพวกมันไม่กล้าทำอะไรเธอ แล้วจะตามเธอมาทำไม? หรือกำลังมองหาโอกาส?
หลังจากกวาดมองรอบๆ แวบหนึ่ง เธอมองดูแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงในมือ เปิดมันออก ทว่าพริบตาที่เปิดแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงออก เธอก็นิ่งอึ้งไป
“ทำไมเป็นอย่างนี้?” เธอพึมพำ สองมือกำแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงแน่น สายตาจับจ้องมองมันเขม็ง
แต่ก่อน ทุกครั้งที่เธอเปิดแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวง ชื่อสถานที่ข้างในจะลอยขึ้นมา ตัวแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงก็ส่องแสงเรืองรอง ทว่าตอนนี้ ทุกอย่างกลับเงียบสงบ
รายชื่อสถานที่เหล่านั้นนิ่งเงียบไร้ความเคลื่อนไหว พวกมันไม่ลอยขึ้นมา ไม่มีแสงส่องออกมาด้วย แม้เธอจะถ่ายเทพลังเร้นลับเข้าไปแล้วก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอเริ่มรู้สึกกดดันหนักอึ้ง ราวกับความหวังและประกายแสงหนึ่งเดียวที่เคยมี จู่ๆ กลับถูกทำลายลงในพริบตา ประกายแห่งความหวังถูกดับมอดแล้ว เธอสูดหายใจลึกอย่างพยายามสงบสติอารมณ์
เธอถือแกนเคลื่อนย้ายไว้ในมือทดสอบครั้งแล้วครั้งเล่า
