อเลี่ยงไม่ให้ถูกลูกหลงจากแรงกดดันอันแข็งแกร่ง พวกเขายังถอยห่างออกไปอีกระยะหนึ่ง
เห็นเพียงปีศาจเลือดงอนิ้วมือเหมือนกรงเล็บ พุ่งข่วนออกไปในพริบตา ข่วนฉีกเสื้อคลุมของเจ้าเมืองลู่ออกไปพร้อมกับเนื้อหนังที่หัวไหล่ของเขา เหลือรอยเลือดอันน่าสะพรึงไว้ให้เห็นหลายเส้น
“ท่านพ่อ!” ลู่ซีเหยียนตะลึง สองมือยกขึ้นปิดปากกรีดร้องเสียงหลง
“อึก!”
เจ้าเมืองลู่ร้องด้วยความเจ็บปวด มือหนึ่งกุมบาดแผลที่หัวไหล่ เสียหลักเซถอยจากนั้นก็ร่วงตกลงมาจากกลางอากาศ เลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่ไหล่ไม่ยอมหยุด ไม่นาน ก็ย้อมแขนของเขาจนแดงไปทั้งแถบ
“ฮ่าๆๆๆๆๆ! เจ้าเมืองแห่งเมืองธาราภูมิ ที่แท้ก็แค่นี้เอง!”
ปีศาจเลือดแหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะพลันเงียบหาย สายตาจับต้องไปที่เฟิ่งจิ่วอีกครั้ง เหมือนยังหมายตาเธออยู่ ทว่า เขาเองก็รู้ หากจะจับเธอ เดาว่าต้องกำจัดสองคนที่ขวางทางไว้สิ้นซากก่อน ด้วยเหตุนี้ แววตากระหายเลือดของเขาหันมองไปที่ต้วนเยี่ย
“เจ้าหนู ข้าจะส่งเจ้าไปดีเอง!” เสียงอันชั่วร้ายนั้นเอ่ยขึ้น สองมือหวาดหมุน เห็นเพียงกระแสพลังรอบๆ พลันรวมตัวกันเป็นก้อน…
………………………………….
