ใส่ใจ “อีกเดี๋ยวข้าค่อยกลับไปเปลี่ยนก็ได้”
ลู่ซีเหยียนเห็นดังนั้นจึงกลับไปนั่งข้างพ่อของนาง มองขึ้นไปบนหลังคา เห็นอาจารย์อาต้วนสู้กับคนคนนั้น คล้ายว่าจะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บไม่ได้ จึงรู้ว่าพลังของอีกฝ่ายน่าจะสูงกว่าเขา
ประมือกันครู่หนึ่ง ต้วนเยี่ยก็รู้ว่าพลังของคนคนนี้สูงกว่าตนเอง เขาเป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนเหิน อย่างนั้น คนคนนี้ก็ต้องเป็นปราชญ์เซียน? ช่างเป็นปราชญ์เซียนที่ซ่อนตัวเก่งจริงๆ ไม่นึกว่าจะไม่เผยกลิ่นอายของปราชญ์เซียนออกมาให้เห็นแม้แต่นิดเดียว
เพียงแต่ เห็นคนคนนี้ฉีกชายกระโปรงของเฟิ่งจิ่ว เขากลับทำอะไรเขาไม่ได้ ลึกๆ ข้างในจึงมีไฟโทสะก่อตัวขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่งผลให้ยิ่งลงมือแรงขึ้น ชั่วขณะหนึ่ง ท่าร่างเปลี่ยนผัน ฝ่ามือลมก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาที่รอบกายเต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันพุ่งพล่านซัดฝ่ามือออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เห็นเพียง ฝ่ามือที่เกิดจากกลิ่นอายพลังวิญญาณจากเล็กกลายเป็นใหญ่ จากหนึ่งกลายเป็นสอง ฝ่ามือหลายชั้นซัดใส่คนคนนั้นด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด
“บึ้ม! บึ้มๆๆๆ!”
ฝ่ามือลมซัดออกไป ฝ่ามือแรกถูกหลบได้ แต่หลายฝ่ามือที่ซัดตามออกไปติดๆ กลับกระแทกโดนตัวอี้ซิวหรานอย่างจัง เห็นเพ
