ียงสีหน้าสบายใจของอี้ซิวหรานพลันเปลี่ยนสี ร่างกายถูกซัดปลิวออกไป
“พรืด!”
เลือดคำหนึ่งพุ่งออกจากปาก ร่างกายร่วงลงมาจากหลังคา ร่วงตกลงมากระแทกกับกำแพง จากนั้นก็กระเด็นตกลงมาบนพื้นอีก เกิดเป็นเสียงดังสนั่น
“ซี้ด!”
เขาสูดปาก ลุกขึ้นนั่งบนพื้น ยกมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก จากนั้นก็เงยหน้ามองต้วนเยี่ยที่เหาะลงมา สายตาไหวระริกด้วยความตะลึงพรึงเพริด
ผู้ชายคนนี้เป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับเซียนเหิน แต่พลังต่อสู้กลับน่าสะพรึงเช่นนี้ เขาไม่คาดคิดเลยว่าด้วยพลังระดับปราชญ์เซียนของตนเองจะถูกเซียนเหินผู้หนึ่งซ้อมจนมีสภาพเช่นนี้!
ตอนนั้นพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเฟิ่งจิ่ว เขายอมรับ! แต่หากต้องพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเจ้าหน้าอ่อนคนนี้ ใจเขากลับเต็มไปด้วยไฟโทสะ คิดอยากจะสู้กันอีกครั้ง!
เมื่อไรกันที่เขาผู้เป็นถึงเจ้าวิหารราตรีกลายเป็นคนที่จะถูกใครกำราบก็ได้อย่างนี้ หรือว่าแต่ละคนที่อยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่วล้วนเป็นตัวประหลาด? แต่ละคนล้วนเป็นคนมีพรสรรค์ผิดมนุษย์?
ต้วนเยี่ยเหาะลงมาจากข้างบน มาหยุดอยู่ตรงหน้าอี้ซิวหราน น้ำเสียงเย็นๆ ดังขึ้น “เจ้ากล้าแตะต้องนาง หากรนหาที่ตายข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
ขณะที่คิดจะสั่งสองผู้ชายที่ไม่รู้ฟ้า
