บให้ข้ารับใช้เตรียมน้ำอาบส่งไปให้ เมื่อฟ้าเริ่มมืด ทั้งสองก็ไปรอพวกเขาในลานบ้าน
ภายใต้ค่ำคืน จวนเจ้าเมืองจัดงานเลี้ยง เหล่าผู้ฝึกตนพูดคุยยิ้มแย้มกันในงานเลี้ยง คนรับใช้ยกอาหารมาวางอย่างต่อเนื่อง ทว่าในเวลานี้เอง ครั้นเสียงรายงานว่าเจ้าเมืองมาดังขึ้น ทุกคนต่างก็ลุกขึ้นยืน
“เจ้าเมืองลู่” ทุกคนยิ้มพร้อมกับประสานมือคารวะ
“ฮะๆ ทุกท่านไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่ง” เจ้าเมืองลู่ยิ้มประสานมือตอบ เชิญทุกท่านให้นั่งลง สายตากวาดสำรวจ ก็เห็นว่าตำแหน่งด้านหน้ายังว่างอยู่สามสี่ที่ อดหันไปมองพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้ “ซีเหยียนยังไม่มาหรือ?”
“นายท่าน คุณหนูไปหาเซียนต้วน น่าจะใกล้มาแล้ว” พ่อบ้านกระซิบตอบเบาๆ
เจ้าเมืองได้ฟังก็พยักหน้านั่งลง เอ่ยกับทุกคนว่า “ทุกท่าน เป็นเกียรติที่ได้รับน้ำใจจากทุกท่านนัก ครั้งนี้ต้องรบกวนพวกท่านแล้ว ณ ที่นี่ ผู้แซ่ลู่ขอดื่มคารวะพวกท่านหนึ่งจอก”
“เจ้าเมืองลู่แกรงใจแล้ว” ทุกคนยิ้มกล่าว ยกถ้วยสุราขึ้นรับหน้า ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด
เวลานี้ ครั้นเห็นว่าต้วนเยี่ยไม่อยู่ที่นี่ จึงวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้มา “สหายต้วนเหตุใดยังไม่มาอีก?”
“น่าจะใกล้มาถึงแล้วกระมัง? ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ไปเชิญแล้ว”
“หึๆ สหายต้ว
