ร่างกายที่เดิมนั่งเอียงเฉียงก็เหยียดตรงเมื่อนางเข้ามา ทว่า เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าไปหา เพียงจ้องมองนางอยู่อย่างนั้น
เจ้าเมืองรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มากับต้วนเยี่ย เพียงแต่นึกไม่ถึงว่านางจะงามล้ำเพียงนี้ เขาจำได้ ลูกสาวของเขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อภูตหมอ
ตอนนั้นเขายังคิดว่าเหตุใดจึงคุ้นหูกับชื่อภูตหมอนัก ยามนี้เมื่อเห็นหน้าและชุดสีแดงของนาง สมองพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันใด ในที่สุดเขาก็นึกออก
หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนทีที่โด่งดังในช่วงเวลาสั้นๆ เจ้าของที่นั่นก็ถูกขนานนามว่าภูตหมอ! และชื่อของนางก็เหมือนจะเป็นเฟิ่งจิ่ว! นึกมาถึงตรงนี้ เขาอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ ไม่มีเวลาสนใจคนอื่น รีบก้าวเข้าไปต้อนรับ
“ท่านเซียน ท่านนี้ก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่วใช่หรือไม่?” เขาถามต้วนเยี่ย ทว่า ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่วด้วยความตื่นเต้น
ต้วนเยี่ยที่ได้ยินอย่างนั้นจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะรู้จักเฟิ่งจิ่ว เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบ “ถูกต้องแล้ว”
“โอ้! นึกไม่ถึงว่าภูตหมอจะให้เกียรติมาเยือนที่นี่ ผู้แซ่ลู่ต้อนรับไม่ทั่วถึง ต้อนรับไม่ทั่วถึงแล้ว” เขาละล่ำละลักเอ่ยด้วยความขอโทษ พลางประสานมื
