เห็นลู่ซีเหียนกำลังพาพ่อของนางสาวเท้าก้าวใหญ่ๆ เดินมาทางนี้ เห็นอย่างนี้ เขารู้ดีว่าตนเองคงปลีกตัวออกไปไม่ได้แล้ว จึงหันไปหาหร่วนหรูที่อยู่ข้างๆ “เจ้าคุ้นเคยกับจวนเจ้าเมืองแห่งนี้หรือไม่?”
หร่วนหรูตอบ “คุ้นเคย ข้ากับซีเหยียนสนิทกันมาก หลังกลับมาข้าก็อยู่ที่นี่ตลอด”
“อย่างนั้นเจ้าไปตามหานางที ดูว่านางไปไหนแล้ว” เขากำชับ
“เจ้าค่ะ”
นางรับคำ ก่อนจะหันตัวเดินออกไป ลึกๆ ข้างในลอบประหลาดใจ อาจารย์อาต้วนช่างห่วงใยภูตหมอนัก หรือว่าภูตหมอจะเป็นญาติของอาจารย์อาต้วน? จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่บอกว่าภูตหมอชื่อแซ่อะไรเลย
ในอีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วกำลังเดินไปตามทางเดินเส้นเล็กๆ พลางชื่นชมทิวทัศน์ในจวนเจ้าเมือง เมื่อครู่คนทางนั้นกรูกันเข้ามา ล้วนพากันเบียนเธอออกห่างจากต้วนเยี่ย เห็นข้างๆ ต้วนเยี่ยมีแต่คนลุมร้อมพูดคุยกับเขา ลู่ซีเหยียนกับหร่วนหรูก็ยังถูกเบียดไปอีกด้าน เธอจึงปลีกตัวออกมาก่อน
ขณะเดินไปตามทางเดินเส้นเล็กๆ อากาศและสภาพแวดล้อมอันเงียบสงบทำให้จิตใจผ่อนคลายลงตามไปด้วย ในตอนที่เธอตั้งใจจะนั่งลงข้างๆ บ่อน้ำตรงภูเขาจำลองเพื่อชมปลา หางตาก็เหลือบเห็นตรงมุมหนึ่งของภูเขาจำลอง ชายชุดคลุมสีดำคน
