องก็จำไม่ได้ ตอนนั้นข้าเพียงเห็นจากที่ไกลครั้งเดียว” ผู้หญิงหน้าตาสะสวยโดดเด่นอีกคนขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าอย่างไร พวกเราไปถามดีหรือไม่?”
“ถาม? นี่…ไม่ค่อยดีกระมัง?” หญิงชุดกระโปรงสีฟ้าครามลังเล
“แค่ถามไม่เป็นไรหรอก” หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะของต้วนเยี่ย มองชายหนุ่มที่นั่งดื่มชาอยู่ตรงนั้น ยิ่งเดินเข้าใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าใบหน้าอ่อนกว่าวัยนั้นช่างคุ้นเคยนัก
คนในสำนักต่างลอบเล่าลือกัน อาจารย์อามีใบหน้าหล่อเหลาอ่อนกว่าวัย เรื่องนี้คนในสำนักล้วนรู้ เพียงแต่ก็รู้ว่าอาจารย์อาต้วนไม่ชอบให้ใครว่าเขาหน้าเด็ก
ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าอ่อนเยาว์ แม้กลิ่นอายรอบกายจะเย็นชา แต่ดูแล้วเหมือนอาจารย์อาในสำนักของพวกนางจริงๆ!
นางสูดหายใจลึกๆ รวบรวมความกล้าถามออกไป “ขอถามหน่อย ท่านคืออาจารย์อาต้วนใช่หรือไม่?”
ถูกคนจ้องเช่นนี้ สีหน้าของต้วนเยี่ยดูย่ำแย่มาก เห็นจากหางตาว่าผู้หญิงสองคนนั้นเดินมา ขณะกำลังจะตวาดสั่งสอน ก็ได้ยินคำถามนี้ก่อน
………………………………….
