งคนมาหาแล้วเล่า?”
เสียงหยอกล้อปนแววขำขันดังมา ต้วนเยี่ยได้ยินเสียงนั้นก็หันไปดู ประกายอบอุ่นพาดผ่านดวงตา “กลับมาแล้วหรือ?”
ผู้หญิงสองคนนั้นได้ยินเสียงก็หันกลับไปดู เห็นผู้หญิงชุดแดงหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินมา เขาอดตะลึงไม่ได้ ช่างเป็นผู้หญิงที่งามนัก…แม้แต่พวกนางที่เป็นผู้หญิงเห็นแล้ว ก็ยังอดตะลึงในความงามไม่ได้
เฟิ่งจิ่วก้าวเข้ามา เดินผ่านผู้หญิงสองคนนั้นมานั่งลงตรงหน้าต้วนเยี่ย นั่งพิงขอบหน้าต่างราวกับไร้กระดูก มองหญิงสาวสองคนนั้นด้วยสีหน้าเฉื่อยชา เผยรอยยิ้มจางๆ
“คนงามสองคนมาจากไหนหรือ?”
ลู่ซีเหยียนกับหร่วนหรูเห็นผู้หญิงชุดแดงรู้จักอาจารย์อาต้วน ไม่กล้าเสียมารยาท รีบย่อเข่าทำความเคารพ “คารวะพี่สาวท่านนี้ ข้าชื่อลู่ซีเหยียน เป็นลูกศิษย์สำนักเมฆาหยก”
“ข้าชื่อหร่วนหรู เป็นศิษย์ของสำนักเมฆาหยกเช่นกัน” ผู้หญิงชุดกระโปรงสีฟ้าครามเอ่ย หันไปคารวะเฟิ่งจิ่ว
“อ้อ? เป็นศิษย์สำนักเมฆาหยกหรอกหรือ! เช่นนั้นก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักของเจ้าน่ะสิ?” เฟิ่งจิ่วเอามือหนึ่งชันคาง ยิ้มตาหยีมองต้วนเยี่ย
ต้วนเยี่ยเห็นเธอทำหน้าหยอกล้อ อดหน้าดำคล้ำไม่ได้ “ข้าไม่รู้จักพวกนาง”
ผู้หญิงสองคนได้ยินอย่างนั้นก็ชะงัก อยากพูดอะไ
