รบางอย่าง กลับพบว่าพูดไม่ออกแล้ว ไม่ผิด เขาไม่รู้จักพวกนาง เขาเป็นคนที่พวกนางเคารพเป็นอาจารย์อา จะจำพวกนางที่เป็นศิษย์ในสำนักได้อย่างไรกัน? พวกนางเคยเห็นเขาจากที่ไกลๆ แค่ครั้งเดียว ไม่เช่นนั้นก็คงไม่อาจมั่นใจได้ว่าคนตรงหน้าใช่อาจารย์อาต้วนหรือไม่
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขา เอ่ยเสียงเย็นๆ ว่า “คนอื่นเขาก็บอกแล้วว่าเป็นศิษย์ในสำนักของพวกเจ้า เจ้ายังไม่รู้จักอีก? ถึงไม่รู้จักอย่างไรก็เป็นศิษย์ร่วมสำนัก”
“พี่สาวท่านนี้ อาจารย์อาต้วนไม่รู้จักพวกข้าจริงๆ พวกข้าเพียงเคยเห็นเขาจากที่ไกลๆ แค่ครั้งเดียว”
ลู่ซีเหยียนอธิบาย แล้วจึงหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “ที่จริงเป็นอย่างนี้ ข้าคิดว่าในเมื่อบังเอิญเจออาจารย์อาต้วน และท่านพ่อของข้าก็เป็นเจ้าเมืองเมืองธาราภูมิแห่งนี้ ฉะนั้นข้าจึงอยากเชิญอาจารย์อาต้วนไปพักที่บ้านข้าสักสองสามวัน ให้พวกข้าได้ต้อนรับเขาในฐานะเจ้าบ้าน”
“อ้อ อย่างนี้เองหรือ?” เฟิ่งจิ่วแปลกใจเล็กน้อย มองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองต้วนเยี่ย ยิ้มเอ่ยด้วยว่า “คนอื่นเขาอุตส่าห์เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น เจ้าทำไมไม่ไปพักสักสองสามวันเล่า?”
………………………………….
