จอย่างลับๆ ทว่ามีหลายคนที่เธอไม่เคยเจอ มีเพียงพวกเหลิ่งหวาและเหล่าหัวหน้าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปดที่เคยเจอ
มาถึงโรงน้ำชาที่อยู่ตรงข้ามกัน เห็นข้างในเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังดื่มชาพูดคุยกัน ครั้นเข้าไปก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะอย่างครึกครื้น ยังได้ยินเสียงจากชั้นสองรางๆ ด้วย
“เป็นอย่างไร? ข้าบอกแล้วว่าที่นี่ดีใช่ไหมเล่า? พวกเจ้าดู นั่งอยู่ตรงนี้ สามารถมองเห็นแขกในหอสุราไป๋เซียงได้อย่างชัดเจน เจ้าดูๆ ผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองสวยใช่ไหมเล่า? หนึ่งในนั้นเป็นบุตรสาวของเจ้าเมือง นางมักจะไปดื่มชาและกินของว่างที่หอไป๋เซียง”
“คนที่นั่งตรงข้ามนั่นก็งาม สวมชุดกระโปรงสีฟ้าคราม ดวงหน้านั้นมองแล้วละสายตาออกไปไม่ได้จริงๆ”
“ยังมีอีกโต๊ะ พวกเจ้าดู เห็นพวกแขกที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นหรือยัง? ดูรูปร่างหน้าตานั่นสิ ไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนหล่อเหลางดงาม ดูแวบเดียวก็รู้ไม่ใช่คนธรรมดา”
“แน่อยู่แล้ว คนที่เข้าหอไป๋เซียงได้จะใช่คนธรรมดาหรือ? คนที่ไปกินข้าวนั่งเล่นที่นั่นได้ ล้วนเป็นคนมีตำแหน่งฐานะทั้งนั้น”
เฟิ่งจิ่วสาวเดินเข้าไปข้างในช้าๆ ฟังเสียงพูดคุยจอแจในหอน้ำชา เดินมาที่โต๊ะเก็บเงิน “เถ้าแก่?” สายตาของเธอจับจ้อง
