ไปที่ชายวัยกลางคน ก่อนเอ่ยถาม
เถ้าแก่คนนั้นกำลังจัดระเบียบสิ่งของ ครั้นได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น นิ่งไปเล็กน้อย “ใช่แล้ว ไม่ทราบแม่นางมีเรื่องใดหรือ?”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า เอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่ค่อนข้างเสียงดัง มีที่เงียบๆ หน่อยหรือไม่?” เพราะดวงหน้าอันงดงามของเธอ ชุดสีแดงสะดุดตา ครั้นเข้ามาข้างใน สายตาของพวกคนที่อยู่ชั้นหนึ่งเมื่อมองผ่านมาก็จับจ้องมาที่เธอโดยไม่ได้นัดหมาย
“มี แม่นางเชิญทางนี้” เถ้าแก่ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร เพียงแต่หากต้องการสถานที่เงียบๆ ก็ยังมีอยู่ ด้วยเหตุนี้ เขาเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาแทนที่ ส่วนตนเองก็พาเฟิ่งจิ่วไปข้างหลัง
ที่นั่นคือลานสวนที่อยู่หลังหอ เงียบสงบมาก ไม่มีคนอื่นอีก แน่นอนว่ายกเว้นกลิ่นอายพลังสองสายที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด
สองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเมื่อเห็นผู้มา สายตาตวัดมอง ครั้นมองเห็นใบหน้าของผู้หญิงชุดแดงอย่างชัดเจน ก็อดตะลึงไม่ได้ รีบปรากฏกายออกจากที่มืด คารวะด้วยความปลื้มปีติทันที
“ข้าน้อยคารวะนายท่าน!”
………………………………….
