อับอาย แต่ก่อนก็ว่าไปอย่าง แต่ทำไมตอนนี้เธอยังชอบฉวยโอกาสตอนเขาเผลอหยิกแก้มเขาอย่างนี้อีก? หรือหน้าที่ดูเด็กกว่าอายุของเขาดูน่ารังแกนัก?
“โธ่ ก็ข้าคันมือนี่นา!” เธอยิ้ม สาวเท้าเดินไปข้างหน้า
เธอในชุดสีแดง ดวงหน้างดงามล่มเมือง บุคลิกสูงส่ง ทำให้ผู้คนที่ยืนต่อแถวรอเข้าเมืองไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือผู้ฝึกตนล้วนถอยเปิดทางให้หนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
ต้วนเยี่ยเห็นดังนั้นก็ทำได้เพียงตามไป เขาไม่ชอบที่สุดเวลาคนอื่นเรียกเขาว่าหน้าเด็ก และไม่ชอบให้ใครมาสัมผัสหน้าเขาที่สุด แต่เฟิ่งจิ่วเป็นข้อยกเว้น สำหรับเขา นางไม่ใช่ครอบครัว แต่สำคัญยิ่งกว่าครอบครัว ย่อมไม่อาจโกรธนางได้อยู่แล้ว เพียงแต่อย่างไรเขาก็เป็นผู้ชาย ถูกนางหยอกล้อบ่อยๆ เช่นนี้ก็อดรู้สึกอึดอัดใจไม่ได้
ข้างหน้า หญิงสาวคนนั้นกำลังขอร้องทหารเฝ้าประตูเมืองให้ปล่อยนางเข้าไป เวลานี้เฟิ่งจิ่วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า การปรากฏตัวของเธอดึงดูดสายตาของเหล่าทหารให้มองมาอย่างตกตะลึง
“ทะ ท่านก็จะเข้าเมืองหรือ?” หัวหน้าทหารคนหนึ่งเบียดเข้ามา หยุดยืนตรงหน้าเฟิ่งจิ่วและถาม มองเธอด้วยแววตาตะลึงในความงามและยกย่อง
ผู้หญิงที่งดงามบุคลิกไม่ธรรมดาเช่นนี้ ต้องไม่ใช่ชาวบ้าน
