กท่วงท่าและอิริยาบถเต็มไปด้วยเสน่ห์หยาดเยิ้ม เสน่ห์ชวนหลงใหลไหลเวียนในดวงตางาม นางเห็นแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นลึกๆ ข้างใน
“ก็ดีเหมือนกัน อย่างนั้นพวกท่านกลับไปนอนพักผ่อนเถิด! ข้าจะให้พวกนางไปส่งพวกท่านกลับ” หญิงวัยกลางคนเอ่ย ก่อนหันไปส่งสายตาให้หญิงสาวทั้งสี่
ด้วยประการฉะนี้ สี่คนนั้นจึงประคองพวกเขาสองคนไปที่ห้อง
สองคนในนั้นหลังจากส่งเฟิ่งจิ่วกลับไป เห็นนางล้มตัวลงไปบนเตียงก็หลับทันที หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากัน ผลักนางเบาๆ “แม่นางเฟิ่ง? แม่นางเฟิ่ง?” เห็นว่าไม่มีการตอบสนอง จึงยิ้มออกมา
“ตอนแรกยังคิดว่าจะรับมือยาก! ที่แท้ก็เท่านี้เอง” หญิงสาวหน้าตางดงามอ่อนหวานยิ้มเอ่ย
หญิงสาวชุดขาวที่อยู่ข้างๆ กลับเอ่ยว่า “สุราเซียนเมานี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนที่มีวรยุทธ์สูงแค่ไหนดื่มเข้าไปแล้วก็ต้องไร้สติ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางดื่มเข้าไปเยอะขนาดนั้นด้วยแล้ว”
“เอาล่ะ ถึงอย่างไรนางก็หนีไม่รอดแล้ว ไปดูทางนั้นหน่อยดีกว่า” หญิงงามอ่อนหวานเอ่ย ก่อนจะดึงหญิงชุดขาวออกไป
ต้วนเยี่ยที่อยู่เรือนข้างกลับมีอาการต่างจากเฟิ่งจิ่ว ท่ามกลางความเลือนราง เขารู้สึกราวกับมีไฟขุมหนึ่งแผดเผาอยู่ข้างใน…
………………………………….
