นี่แปลกจริงๆ ด้วย หากในเมืองมีบ้านอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การมีหญิงหน้าตาโดดเด่นเช่นนี้อยู่ในสถานที่เช่นนี้กลับไม่ใช่เรื่องปกติ โดยเฉพาะสายตาที่สามคนนั้นจ้องเฟิ่งจิ่ว เขาเห็นแล้วอึดอัดนัก แต่พอหันไปมองเฟิ่งจิ่ว กลับเห็นเธอมีสีหน้าปกติ
“อะแฮ่ม!”
เขากระแอมเบาๆ หันไปมองหญิงวัยกลางคน เอ่ยว่า “ฮูหยินท่านนี้ ช่วยพาพวกเราไปที่ห้องพักก่อนได้หรือไม่?”
“ได้อยู่แล้ว ทั้งสองเชิญตามข้ามา” หญิงงามเอ่ย ก่อนจะหันไปกำชับหญิงสาวทั้งสาม “พวกเจ้าไปเตรียมสุราอาหารสักหน่อย เอาไว้รอต้อนรับแขกทั้งสองท่าน”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่” ทั้งสามย่อเข่าคารวะ นัยน์ตางามแฝงยิ้มมองไปที่ต้วนเยี่ย
เฟิ่งจิ่วกับต้วนเยี่ยเดินตามหญิงวัยกลางคนมาถึงข้างใน เพียงแต่นางไม่ได้ให้ทั้งสองพักอยู่เรือนเดียวกัน แต่กลับอยู่กันคนละเรือน
“แม่นางท่านนี้ คืนนี้เจ้าพักที่ห้องนี้เถิด! ส่วนคุณชายท่านนี้ เชิญตามข้าไปพักที่เรือนด้านข้าง”
ครั้นได้ยินอย่างนั้น ต้วนเยี่ยขมวดคิ้ว ถามว่า “เรือนหลังนี้ไม่มีห้องว่างแล้วหรือ? หากมี ข้าพักที่นี่ก็ได้”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้มมองไปที่ต้วนเยี่ยแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “แขกต้องตามใจเจ้าบ้าน พักตามที่ฮูหยินบอกเถิด! ห่างกันแค่เรือนหลังเดียวกั้น
