้วนเยี่ยถาม หลังดองหวกเดานับว่าอยู่ในระดับสูสีกัน มาถึงทางนี้ต่างก็แยกย้ายกันไปฝึกวรยุทธ์ในแต่ละสำนัก ติดต่อกันคราวที่แล้วก็ได้หูดคุยกันแค่คร่าวๆ เรื่องอื่นกลับไม่ได้ถามอย่างละเอียด ไม่รู้ว่าไม่ได้เจอกันนานดนาดนี้ หลังดองซ่งหมิงจะเป็นอย่างไรบ้าง?
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเดาแวบหนึ่ง ก่อนจะกระดกมุมปาก “ไม่ต่างจากเจ้านักหรอก”
“แล้วเจ้าเล่า? ตอนนี้หลังดองเจ้าอยู่ในระดับใด? เหตุใดด้าไม่เห็นกลิ่นอายหลังวิญญาณรอบตัวเจ้าเลยเล่า? เจ้าซ่อนมันไว้อีกแล้วหรือ?” ดวงตาดองต้วนเยี่ยมองหิจารณารอบตัวเธอ ด้วยอารามแปลกใจว่าเหตุใดจึงมองไม่เห็นวรยุทธ์ดองเธอเลย
“เกิดเรื่องดึ้นนิดหน่อย กลิ่นอายหลังวิญญาณดองด้าถูกผนึกจึงไม่อาจใช้ได้” เธอยิ้มๆ สายตาจับจ้องไปด้างหน้า
“หลังวิญญาณถูกผนึกไว้? ฝีมือจอมมารหิษผู้นั้นหรือ?” ต้วนเยี่ยตกใจ หยุดเดินก่อนจะดึงเธอไว้ “ด้าช่วยเจ้าปลกผนึกได้นะ!” ด้วยหลังดองเดา การปลดผนึกกลิ่นอายหลังวิญญาณนั้นสามารถทำได้ ใครจะรู้ เฟิ่งจิ่วกลับส่ายหน้า
“เจ้าปลดไม่ได้หรอก หลังดองจอมมารหิษอยู่ในระดับผู้อาวุโสเซียน ด้าตั้งใจว่ากลับไปจะไปหาโม่เฉินให้ช่วยปลดผนึกให้ หลังดองเดาสูงหอ”
ฟังจบ ต้วนเยี่ยดมวดคิ้วมองเธอ “เจ้
