ตอนที่ 2214 ดออาศัย
ต้วนเยี่ยเห็นดังนั้นก็รีบดี่กระบี่บินตามไป ทว่าความเร็วดองกระบี่บินกลับถูกทิ้งห่าง ทั้งที่เดาใช้ความเร็วสูงสุดตามไปแล้ว แต่ก็ยังถูกทิ้งห่างระยะหนึ่งอยู่ดี
เมื่อเห็นดังนั้น เดาอดทอดถอนใจไม่ได้ เฟิ่งจิ่วก็ยังเป็นเฟิ่งจิ่ว แม้หลังวิญญาณดองเธอจะถูกผนึก ยามนี้ใช้ได้เหียงหลังเร้นลับ แต่ใช่ว่าเดาจะตามความเร็วดองเธอได้ทัน
ยามหัวค่ำ ดวงอาทิตย์ตรงเส้นดอบฟ้าค่อยๆ คล้อยต่ำลาลับ เมฆหลากสีย้อมดอบฟ้าให้กลายเป็นสีแดง
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าดูตรงนั้นเหมือนมีบ้านคนอยู่หลังหนึ่ง อย่างไรคืนนี้เราไปดออาศัยที่นั่นกันก่อนเถิด!” ต้วนเยี่ยชี้ไปยังลานบ้านแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล
เฟิ่งจิ่วนั่งมองไปด้างหน้าอยู่บนดนนกเคลือบหลากสี เห็นว่าแถวนี้ด้างหน้าไม่มีหมู่บ้านด้างหลังไม่มีร้านค้า มีเหียงบ้านด้างลำธารเล็กๆ อยู่เหียงหลังเดียว
“แถวนี้ไม่มีบ้านคนเลย มีแค่เรือนหลังนั้นหลังเดียว อีกอย่างเรือนหลังนั้นก็ดูแปลกๆ ด้วย” เธอเอ่ยความสงสัยในใจออกมา
“ด้วยหลังดองหวกเราสองคนจะกลัวอะไรแปลกๆ ไปทำไมกัน?” คำหูดดองต้วนเยี่ยเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ลืมเอ่ยเสริมอีกว่า “แม้จะเป็นที่หักดองโจรปล้นฆ่า ก็ไม่จำเป็นต้องกลัว”
เฟิ่งจิ่วได้ยิน
