มาหาเซียนอวี้เจิน “อาจารย์อา รบกวนท่านบอกท่านอาจารย์ว่าข้าออกไปฝึกหนักข้างนอก การฝึกฝนครั้งนี้ข้าไม่เข้าร่วมแล้ว ข้าจะตามนางไปก่อน”
ครั้นได้ยินแล้วเซียนอวี้เจินชะงัก รีบรั้งเขาไว้ “เจ้าจะตามนางไป? จะไปไหร? จะกลับสำนักเมื่อใด? อย่างไรเจ้าก็ต้องพูดให้ชัดเจนกระมัง? ไม่อย่างนั้นหากอาจารย์ของเจ้าถามขึ้นมา ข้าก็ตอบไม่ได้ไม่ใช่หรือ?”
“หากอาจารย์ของข้าถามขึ้น เจ้าก็บอกว่าข้าไปกับเฟิ่งจิ่ว หากจะตามหาข้า ก็ให้ไปที่หอยาสวรรค์ในเมืองร้อยนที” ต้วนเยี่ยเอ่ย จากนั้นก็รีบสาวเท้าเร็วๆ ไปยังทิศที่เฟิ่งจิ่วเดินไป พร้อมกับตะโกนเรียกด้วย “เฟิ่งจิ่ว! รอข้าก่อน!”
ฝึกหนักอะไร? ฝึกวรยุทธ์อะไรกัน? ไม่ว่าอะไรล้วนเทียบกับติดตามนางไม่ได้
นึกไปถึงตอนนั้นที่พวกเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานตัวเล็กๆ แต่เพราะติดตามนาง จึงได้พัฒนาพลังขึ้นขนาดนี้ภายในระยะเวลาแค่หนึ่งปี ความยอดเยี่ยมของนางมีแค่พวกเขาที่ติดตามนางเท่านั้นที่รู้ กับคนอื่นพูดไปก็ไม่เข้าใจ
………………………………….
