อย่างนั้นหรือ?” เธอพึมพำ ลอบสงสัยในใจ สายตากวาดมอง ก็เห็นเศษสิ่งของที่แตกกระจายอยู่บนพื้น จึงก้าวเข้าไปเก็บขึ้นมาดู “ทำไมคุ้นตานัก? เหมือน…”
เธอครุ่นคิด ไม่นานก็นึกออก “นี่มันไข่มุกของเจ้าขนเขียวไม่ใช่หรือ?” เอ่ยจบ เธอก็ถึงบางอ้อ ใช่แล้ว ไข่มุกที่เคลื่อนไหวไปตามเส้นเลือดในร่างกายของเธอ กระทั่งถูกเม็ดบัวเขียวกลืนกินเข้าไปเมื่อกี้นี้…
ยามนึกมาถึงตรงนี้ เธอรู้สึกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก นี่มันเรื่องอะไรกันนี่ เจ้าขนเขียวเป็นไก่ตัวหนึ่ง แต่กลับออกไข่เป็นไข่มุกเม็ดหนึ่ง และไข่มุกเม็ดเธอเองก็ไม่รู้ว่าเอาไว้ใช้ทำอะไร ทว่าจู่ๆ เวลานี้มันกลับถูกเม็ดบัวเขียวกลืนกิน ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แล้วยังแก้พิษในร่างกายของเธอให้อีก
“คงไม่ใช่ว่าเจ้าขนเขียวกินอะไรที่ไม่ควรกินเข้าไป จึงได้ออกไข่เป็นไข่มุกเช่นนี้หรอกกระมัง?” เธอได้แต่พึมพำอยู่อย่างนั้น เห็นตนเองเปียกน้ำไปทั้งตัว จึงเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ด้านหนึ่ง รู้สึกว่าร่างกายไม่ได้มีอะไรผิดปกติไปจริงๆ จึงหายตัวออกจากห้วงมิติ
ยามปรากฏกายอยู่ที่หน้าถ้ำภูเขาอีกครั้ง เธอหันมองรอบๆ ไม่ได้เร่งรีบกลับไป แต่ใช้ดวงจิตกวาดสัมผัสบริเวณนี้ จากนั้นก็เดินไปยังทิศทางหนึ
