่ง
เธอจำได้ว่าได้ยินเสียงคน น่าจะเป็นคนแถวนี้ ยามนี้จอมมารพิษตายแล้ว สำนักปัญจพิษไม่อาจสร้างภัยคุกคามอะไรให้กับหอยาสวรรค์และตลาดมืดอีก จึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนกลับไป
เพียงแต่หากเธอไม่กลับไป พี่ชายของเธอจะต้องร้อนใจแน่นอน
นึกมาถึงตรงนี้ เธออดเผยยิ้มไม่ได้ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพี่ชายของเธอจะมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาองอาจและยืนหยัดได้ด้วยตนเอง
พิษในร่างกายถูกแก้แล้ว ภัยคุกคามก็ถูกกำจัดแล้วเช่นกัน อารมณ์ของเธอผ่อนคลายตามไปด้วย เธอสาวเดินไปข้างหน้าช้าๆ หลังเดินออกมาระยะหนึ่งจึงค่อยพบว่าแถวนี้ถูกวางค่ายกลไว้ด้วย
หลังเดินเลี่ยงค่ายกลนั้นอย่างง่ายดายและเดินออกมาอีกระยะหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงรางๆ ดังมาจากข้างหน้า ด้วยเหตุนี้ เธอเก็บซ่อนกลิ่นอาย เขย่งปลายเท้ากระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ เงาร่างสีแดงไหวผ่านบนต้นไม้ เข้าใกล้คนพวกนั้นอย่างรวดเร็วและเงียบงัน
กระทั่งมาถึงต้นไม้ต้นที่อยู่ใกล้คนกลุ่มนั้น จึงเห็นคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ข้างล่างสวมชุดของสำนักเมฆาหยกอยู่ และท่ามกลางคนพวกนี้ กลับมีคนหนึ่งที่เธอรู้จักอยู่ด้วย
ต้วนเยี่ย
เธอหยักยกมุมปากเผยยิ้มออกมา เพิ่งแยกจากซ่งหมิงมาไม่นาน นึกไม่ถึงจะได้มาเจอต
