ตอนที่ 2210 ไม่เจอกันนาน
“อาจารย์อา ข้าอยากกลับไปก่อน”
ต้วนเยี่ยยืนเอ่ยกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง บางทีอาจเพราะเสียงที่ได้ยินก่อนหน้านั้น รวมถึงสังหรณ์ใจที่ไม่ดี ทำให้เขาเป็นห่วง อยากกลับออกจากที่นี่ไปก่อนเพื่อสืบข่าวของเฟิ่งจิ่วดู
“พวกเรายังออกมาได้ไม่นาน เจ้าก็จะกลับแล้วหรือ? มีเหตุผลอะไรหรือไม่?” ชายวัยกลางคนถามอย่างไม่เข้าใจ เขามองหน้าต้วนเยี่ย เอ่ยว่า “ก่อนมาอาจารย์ของเจ้ากำชับเป็นพิเศษ เจ้าต้องตั้งใจฝึกหนัก หากเจ้าจากไปตอนนี้ ข้ากลับไปคงไม่สะดวกให้คำอธิบายกับอาจารย์ของเจ้า”
“ข้าเป็นห่วงสหายคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ได้ยินเสียงกรีดร้องข้างในนั้น ไม่รู้เพราะอะไร ข้ารู้สึกไม่สบายใจ อยากกลับไปสืบข่าวของนางสักหน่อย” ต้วนเยี่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักใจ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้น…”
ชายวัยกลางคนยังเอ่ยไม่ทันจบ ก็เห็นคนขว้างอะไรบางอย่างเข้ามาโดนหัวของต้วนเยี่ย เขาอ้าปากค้าง หันไปมองยังทิศทางนั้นโดยอัตโนมัติ ครั้นเห็นหญิงงามในชุดแดงนั่งอยู่บนต้นไม้ เขาอดตะลึงค้างไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน? เหตุใดไปนั่งอยู่ตรงนั้น?
ที่จริง สิ่งที่เขาตะลึงยิ่งกว่าคือ เขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ตรงนั้น โชคดีที่อ
