ีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย ไม่เช่นนั้น เกรงว่า…
ต้วนเยี่ยถูกคนขว้างสิ่งของใส่หัว ก้มหน้ามองก็เห็นว่าเป็นเมล็ดผลไม้ อดหน้าดำคร่ำเครียดไม่ได้ เงยหน้าหันไปมองข้างหลัง ขณะเดียวกันก็ตะโกนถาม
“ผู้ใดกัน!”
อย่าว่าแต่ตอนนี้เขามีพลังและฐานะที่ไม่ธรรมดาในสำนักเลย ก่อนจะเข้าสำนักเมฆาหยก นอกจากเฟิ่งจิ่ว หญิงผู้ไม่เคยอยู่ในกฎเกณฑ์ใดๆ คนนั้นก็ไม่เคยมีใครกล้าเอาสิ่งของปาหัวเขาแม้แต่คนเดียว คนคนนี้กินหัวใจหมีดีเสือขาวเข้าไปแล้วกระมัง ถึงได้กล้าเอาเมล็ดผลไม้ขว้างหัวเขา!
ทว่า ครั้นเงยหน้ามองขึ้นไป ยามสายตากระทบเงาร่างสีแดงบนต้นไม้ เขากลับตกใจอ้าปากค้าง ถอยหลังไปสองก้าวโดยอัตโนมัติ เบิกตากว้างชี้นิ้วไปทางเธออย่างเหลือเชื่อ
“จะ จะ เจ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร!”
สิ้นเสียงของต้วนเยี่ย บรรดาลูกศิษย์ในสำนักที่กำลังนั่งพักพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้เงยหน้ามองตาม ครั้นมองเห็นก็อึ้งค้าง ต่างก็ตะลึงในความงามของเงาร่างสีแดงที่นั่งเอนเฉียงอยู่บนต้นไม้
เห็นเพียง หญิงสาวคนนั้นสวมชุดกระโปรงสีแดงสะดุดตา เส้นผมที่ดำขลับดุจน้ำหมึกถูกมัดเป็นช่อเล็กๆ ด้วยผ้าผูกสีแดง ปล่อยสยายไว้ด้านหลัง สายลมกรีดพัดผ่านเบาๆ ปอยผมไล้ผ่านพวงแก้มอันงดงามคู่น
