วิญญาณอันแข็งแกร่งถูกวาดออกไปรอบๆ ความกระหายเลือดพุ่งพล่านในร่างกาย เธอในนาทีนี้ บังเกิดความคิดอยากฆ่าคน อยาก…ระบายความคลุ้มคลั่งในร่างกาย
ทว่าในเวลานี้ เธอได้ยินเสียงคนตรงมาทางนี้รางๆ
“เหมือนจะเป็นข้างหน้า ข้าเหมือนได้ยินเสียงคนกรีดร้อง คล้ายเสียงผู้หญิง”
“เหตุใดที่แบบนี้จึงมีหญิงสาวอยู่คนเดียว?”
“สถานที่เช่นนี้น่าจะไม่มีใครมาถึงจะถูก แต่เสียงนั้นกลับดังอยู่ในบริเวณนี้”
เสียงพูดคุยค่อยๆ ใกล้เข้ามา เฟิ่งจิ่วนั่งยองอยู่บนพื้น กลิ่นอายพลังเร้นลับป่วนพล่านอยู่รอบกาย ไอสังหารบนตัวหวีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สายลมกรีดพัดชุดกระโปรงสีแดงของเธอดังพึ่บพั่บ
ดวงตาของเธอแดงก่ำเพราะเลือดลมที่กำลังป่วนพล่านในร่างกาย ประกายกระหายเลือดและชั่วร้ายพุ่งออกมาจากดวงตา ไม่เหลือความสง่างามสูงส่งเหมือนเคยเลยแม้แต่น้อย แต่ขณะเดียวกันก็เหมือนเธอกำลังอดกลั้น ดวงตาสีเลือดกลับมาเป็นปกติเป็นระยะหากไม่ใช่กลิ่นอายรอบกายเธอไม่ปกติ คงมีคนคิดว่าตนเองมองผิดไปจริงๆ
แต่ในชั่วเวลาที่เธอมีสติตื่นตัวนี้เอง เฟิ่งจิ่วกัดฟัน หายตัวเข้าไปในห้วงมิติของเธอ ร่างของเธอหายลับไปจากที่เดิม เหลือเพียงร่องรอยที่เกิดจากกระแสพลังอันป่วนพล่านให้เห็นบนพื้
